گاهی دور شدن از خانه فقط جابه‌جایی در نقشه نیست؛ جابه‌جایی در رابطه‌هاست.سال‌ها زندگی مستقل، ازدواج، ساختن مسیر شخصی… همهٔ این‌ها کم‌کم شکل ارتباط را عوض می‌کنند.تماس‌ها کوتاه‌تر می‌شود، شرحات کم‌رنگ می‌شود، حرف‌ها رسمی‌تر.انگار رابطه از یک رودخانهٔ پرآب تبدیل می‌شود به یک جوی آرام و کم‌عمق.این تغییر همیشه نشانهٔ بی‌محبتی نیست؛بیشتر شبیه یک «تعادل خاموش» است که با گذشت زمان ساخته می‌شود.در بسیاری از خانواده‌ها، وقتی فرزند دور می‌شود،هم او کم‌کم کمتر می‌پرسد،هم خانواده کمتر می‌گویند.نه قهری در کا

دیوار نوشته های سفید من 262 در زمان حاضر یکی از آن روزهایی بود که باید در خانه می‌ماندم و از او مراقبت می‌کردم.هم‌زمان، درگیر یک تماس تلفنی مهم کاری بودم؛ گفت‌وگویی حرفه‌ای با کسی که حدود چهارده سال برای ساختن یک رابطه‌ی کاری قابل‌اعتماد با او زمان گذاشته بودم. از آن تماس‌هایی که می‌تواند مسیر کار را تغییر دهد.اما متأسفانه حتی اجازه نداد حرف بزنم.وسط مکالمه پرید، لپ‌تاپ را خاموش کرد، و وقتی هم که اعتراض کردم، آغاز کرد به داد زدن. آن‌قدر محکم روی لپ‌تاپ زد که واقعاً ترسیدم بش

نوشتن از این روزها، اونقدرها سخته که حتی نمیشه با خودت هم حرفی در موردش بزنی. دنیای ما ایرانیا شده صفر و یک. نیازی ب تحلیل و نوشتن دلایل و حرفهایی که این روزا هر لحظه ک نت رو باز میکنیم و میشنویم، نیست. خواستم بگم بعد حدودا ۵ سال، واقعا دلم برای شهرم تنگ شده، خیلی زیاد، اونقدری که هر باری ک کلیپی دختر تاب سوار تو ساحل خواجه عطا رو میبینم، دلم میخواد بخاطر تمام گریه نکردن های عمرم، گریه کنم.